TivoliVredenburg
013
ZwareMetalen
EMM 2014
Gepost door: Pieter-Jan MessiaenDinsdag 20 Augustus 2013 - 23:26

Alcatraz Metal Festial 2013
10 augustus 2013, Kortrijk (België)

Alcatraz Metal Festival? Nooit van gehoord. Als ik naar de affiches van de vorige vijf edities kijk weet ik ook meteen waarom. De gewoonlijke line-up op dit kleinschalig metalfestival is meestal geen spek voor mijn bek. Dit jaar ligt de focus echter op wat meer op thrash metal want de affiche wordt hier gesierd door onder andere Death Angel, Exodus en Anthrax. Als dat geen reden is om eens af te zakken, dan weet ik het ook niet meer, dus samen met fotograaf Gerard trok ik ten strijde.

alcatraz 2013

De voorbije jaren werd dit festival georganiseerd in de Brielpoort te Deinze, maar dit jaar werd er een overeenkomst gesloten met de stad Kortrijk, waardoor we nu allen nog eens naar West-Vlaanderen moeten afzakken voor de eerste Alcatraz editie in open lucht. Pech voor deze redacteur, want Deinze is op fietsafstand voor mij, Kortrijk alweer net iets minder.

Het was de bedoeling dat ook Channel Zero het podium zou mogen betreden, maar door het plotse overlijden van drummer Phil Baheux moet dat noodgedwongen worden afgezegd. Vijvenveertig winters jong was die man, dus het is nodeloos om te zeggen dat het verlies voor iedereen zwaar valt.

Death Angel Alcatraz 2013

Het feit dat ik door de verandering van de locatie van het festival een auto moest regelen heeft vandaag voor heel wat problemen gezorgd, want die was pas later beschikbaar en zodoende mis ik Fozzy, Vicious Rumours en Satan. Niet getreurd want ik ben gelukkig nog op tijd voor Death Angel, dat overigens net iets te laat begint. De Bay Area-thrash van deze oude rotten is natuurlijk nog steeds top of the bill. Het boeit dan ook niemand dat het nog maar drie uur in de namiddag is, het publiek is al goed mee. Door het jammerlijke wegvallen van Channel Zero mag Death Angel wat langer spelen, wat zorgt voor een setlist die zeer gevarieerd is en waar zo goed als elk album aan te pas komt. I Chose The Sky is de eerste echte knaller die we mogen aanhoren, en het publiek pleegt onmiddellijk een moshpit. Het verschil tussen het oude en het nieuwe Death Angel is makkelijk op te merken, en opvallend is dat de nieuwere nummers (Claws In So Deep, Truce) veel gelikter klinken. Het heerlijke aan oudere plaatjes (3rd Floor, Evil Priest) is het feit dat die heerlijk chaotische old school trash-vibe nog enorm op de voorgrond aanwezig is. Zoals gewoonlijk wordt er een stukje gespeeld van het instrumentale meesterwerk The Ultra-Violence. Gezien de lengte van dat nummer spelen ze altijd maar een stukje, wat mij toch wel teleurstelt. Lord of Hate is één van de hoogtepunten van deze set, en de crowdsurfers zijn op dit moment echt niet meer te houden. Death Angel maakt mijn dag nu al door een keihard, compromisloos optreden neer te zetten, en Exodus en Anthrax moeten nog komen!

Het gaat bergop wat de muziek betreft, want we gaan van de ene thrashpionier over naar de andere. De grote meneren van Exodus zijn aan de beurt, en vandaag moeten ze dat zonder gitarist Gary Holt doen, want die is momenteel met Slayer op zwier, om voor de recentelijk overleden Jeff Hanneman in te vallen. Dit resulteert in een miniatuur domino-effect, want zodoende moet Kragen Lum (Heathen) invallen voor Gary Holt. Zijn we daarom aan het vrezen voor de toekomst van Exodus? Niet echt, want de officiële statement van Gary Holt luidt nog steeds dat hij Exodus niet zal verlaten voor een permanente podiumplaats bij Slayer. Maar als het van Kerry King afhangt zal dat verhaaltje toch wel anders aflopen. Enkel de tijd zal het uitwijzen.

Exodus Alcatraz 2013

Terug naar het festival! Exodus treedt aan en het wordt meteen duidelijk dat dit er ook weer knal op zal zijn. Ze mogen dan al enkele decennia meegaan, ze zijn hun pluimen verre van verloren. Zanger Rob Dukes blaft even hard als altijd en met een beetje hulp van het algemeen heersende competitiegevoel slaagt hij er goed in om doorheen de set links en recht tegen elkaar te laten wedijveren in de strijd om de grootste moshpit. Effectief, want het publiek is dolenthousiast en venijnig snedige nummers als Children of A Worthless God en Blacklist gaan als zoete koek naar binnen. Iedereen pinkt een traantje weg als Piranha opgedragen wordt aan Phil Baheux, en even later wordt ook Bonded By Blood opgedragen aan Jeff Hanneman. Aan deze set valt niet echt iets op te merken. De thrash is vlijmscherp, van topkwaliteit en wordt uitmuntend gebracht. Het beste is uiteraard weer voor het laatst bewaard, en het zal u al lang niet meer verbazen dat die plek voorbehouden is voor knallers als A Lesson In Violence, A Toxic Waltz en afsluiter Strike of The Beast. Oud of niet, ze blijven trouw aan hun roots, en dat moet worden gerespecteerd.

Doro Alcatraz 2013

Als er drie thrash-goden worden aangekondigd voor een festival, dan is het natuurlijk begrijpelijk dat er tickets een half jaar op voorhand worden aangeschaft uit puur enthousiasme. De keerzijde van die munt is dat de andere helft van de affiche dan nog moet worden aangevuld, en Alcatraz heeft mij op die manier bij de lepels genomen door deze dame nog aan de affiche toe te voegen. Na het thrash-geweld is het tijd voor iets anders: Doro. Haar bijnaam is de Metalqueen en dat moet voor ze opkomt toch zeker drie keer worden vermeld, alsook het feit dat ze dit jaar dertig jaar op de planken staat zal niemand ontgaan zijn. Ik ben voor geen meter voorbereid voor wat komt. Een uur lang een versie van het Engels met een karrenvracht Duits haar op aanschouwen, waar zelfs Herr Flick uit ‘Allo ‘Allo met zijn ogen van zou gaan rollen. Transparante heavy metal met een meezingfactor die toch echt wel overdreven is, dat omschrijft deze band zowat. Het verbaast mij dat de clichés in pakweg Rock To Death en Raise Your Fist In The Air nog niet bij wet verboden zijn want hier kom ik echt niet goed van. De ballad Für Immer is nog eens een verfrissing in de nummers die allemaal in elkaar lijken over te lopen, als is het minstens even cliché als de rest. Ik mag er dan van walgen, het publiek lijkt dat allemaal wal te pruimen (met uitzondering van de bezetting van de ellenlange rij aan de frituur dan). Er lijken zeer veel enthousiastelingen tussen het publiek te zitten die elk nummer kunnen meebrullen. Niet echt een kunst bij dit soort muziek, maar toch. De verademing (hoogtepunt zou ik het niet noemen) van de set is de Judas Priest-cover Breaking The Law, die ook de niet-Dorofans aan het zingen krijgt. Foutloos is deze set zeker wel, en aan oprecht enthousiasme schiet deze dame ook nooit tekort, want ze slijmt onnoemelijk veel bij het publiek, en het publiek slijmt schaamteloos terug. All We Are wordt door iedereen meegezongen en Earthshaker Rock krijgt nog eens een stuk van het publiek aan het springen. Doro neemt gelukkig afscheid want als ik nog één keer de uitspraken “oh, man” of “so amazing” moet aanhoren dan word ik echt niet goed.

Anthrax Alcatraz 2013

Het is gelukkig weer tijd voor wat oudschools thrash-geweld. Anthrax mag de moshpit nu verzorgen, en wie ze al eerder zag weet dat ze daar zeker voor gekwalificeerd zijn. Ze mogen dan al een eeuwigheid meedraaien, aan enthousiasme en energie moet deze band niet inboeten. Caught In A Mosh doet veel stof opwaaien en de vonk van de band springt over op het publiek. Tijdens In The End worden de portretten van Ronnie James Dio en Dimebag Darrell getoond, en onder luid applaus wordt dat nummer dan ook in hun eer gebracht. Tijdens mijn persoonlijke favoriet Deathrider grijpt iedereen nog eens naar zijn luchtgitaar, want de perfecte uitvoering van dit nummer kan iedereen wel smaken. Zowel het publiek als de band zelf heeft het naar zijn zin, en voor mijn part mag de band zijn volledige repertoire spelen. Halverwege de setlist krijgen we AC/DC-cover T.N.T. te horen. Vreemd, want Anthrax heeft meer dan genoeg eigen knallers om zijn set te vullen, en ook voor het opjutten van het publiek was dit echt niet nodig. Toch een gezellig moment want iedereen ziet er het plezier wel van in. Afsluiters I Am The Law, Madhouse en Antisocial doen de hele weide headbangen en meezingen. Anthrax levert wederom een uitmuntend optreden af, maar dat zijn we wel van de band gewoon. Applaus.

Nightwish Alcatraz 2013

De laatste act van de avond staat op het punt aan te treden. Helaas is Nightwish geen thrash, maar we maken er natuurlijk het beste van. Anette Olzon hebben ze intussen al buiten gekeild, en het podium is nu aan de Nederlandse Floor Jansen. Anette is al de tweede zangeres die werd gedumpt, benieuwd of juffrouw Jansen de vuurdoop kan doorstaan. Er wordt afgetrapt met een enorm bombastische versie van Dark Chest of Wonders. Nightwish start daarmee formidabel, en met veel gesticulatie en attitude worden de twijfelaars (mezelf incluis) weggeblazen door het groteske nummer en de karrenvracht aan vlammen en vuurwerk. Floor Jansen doet haar best, en het publiek hangt aan haar lippen. De Finse band speelt correct en krachtig. Een uitmuntende performance doet de hoofdjes schudden en de handjes in de lucht gaan. Mooi is de afwisseling van de glooiende, oude nummers die met hun symfonische gezicht theatraal en met momenten ook wel verbazingwekkend zijn, en de nieuwere nummers die met hun powerkarakter een meer in-your-face-karakter over de brug komen. Het sterke I Want My Tears Back wordt prachtig neergezet en doet hier en daar een kaak open vallen. De eerste noten van Nemo drijven door de lucht en de twijfel steekt de kop op. Floor Jansen doet uitermate haar best maar aan enkele zure gezichten rondom mij krijg ik het gevoel dat het publiek liever nog eens Tarja Turunen aan het werk had gezien. Ergens kan ik dat beamen, gezien zij een iets groter vocaal bereik heeft dan Floor, maar anderzijds doet Floor dat potverdorie niet slecht en voor mijn part mag ze blijven. De sfeer blijft er overigens zeer goed inzitten en dit optreden lijkt voor veel mensen de act van de avond. Ik moet helaas mijn boeken sluiten want de auto moet op tijd terug thuis zijn. Jammer, want ik had graag gezien hoe dit eindigde.

Alcatraz Metal Festival 2013 was dik in orde. De thrash zindert nog na op de weg naar huis en de organisatie mag terugblikken op een geslaagde editie. Het publiek was van begin af aan in vorm, en dat heeft zeer veel gedaan wat de sfeer van het totaalplaatje betreft. Het zwarte randje hier blijft natuurlijk de dood van Phil Baheux, die niemand onverschillig liet. Een dag met een dubbel gevoel dus, maar de begripvolle collega-bands droegen hun steentje bij om de jongens van Channel Zero van wat steun te voorzien, en dat is ronduit hartverwarmend. Ook de organisatie toonde veel sympathie door een minuut stilte te organiseren. RIP, Phil. Ge waart ne groten, om het op zijn Vlaamsch te zeggen.

phil
Links:
* Reageer
Er is 1 reactie:
Door: Marcel H. Woensdag 21 Augustus 2013 - 13:37 (+1 - Normaal)
Usericon van Marcel H.
Knap schandalig dat Anthrax twee covers speelt tijdens een festivals. Hoezo ongeïnspireerd, zou ik bijna willen zeggen.

Grappig dat Kragen Lum inviel voor Gary Holt zodat nu het gehele Exodus gitartandem uit een huidig en voormalig Heathen gitarist bestaat.
Alle rechten voorbehouden © 2000-2014 Stichting ZwareMetalen